Bu sabah ilk defa tek başına gitti babam radyoretapiye, haftada birgün bakım zamanı, o gün de bütün hastaları 12:00 ye kadar alıyorlar, illa gelme dedi kötü hissedersem dükkandan birini çağırırım dedi kendi gitti, kaldı 25 iş günü...
Morali güzel, hala kapışmaya devam, gelmeyin üzerime diyor, sağolsun ağzımız da bozuk bir miktar, Allaaaah meydan muharebesi...
Dedim ki blogdaki arkadaşlarımdan ne dualar alıyorsun bak söylemiştim sana o yüzden denileni yap yanındakileri üzme...
Ne hikmetse doktoru kendi anlamak istediği yerden dinliyor ve anlıyor, yok o öyle demedi uyduruyor Funda, oldu kendim için uyduruyorum ayrıca da ne uydurması annemin evinde konsolun üzerine renkli kalemlerle yazılmış ilaç kullanımları önünde ilaçlar her ilaç saati aramalar sıkıştırmalar ne fayda çocuk gibi peşinde dolanıyorum dolanıyoruz...
Bir dolu iyi yürekli arkadaşlarımdan dostlardan destek telefonları, sizlerin destekleri önce benim moralimi düzeltirken sonra ben de babama eve yansıtıyorum tabi...
Bu arada hayatım o kadar annemlere babama endeksli ki Allahtan bizim Bey arada bir ses çıkarma girişminde bulunsa da düşünüyor aklınca ki o sesi de geri alıyor, Rengin sorunsuz kreşe devam tek derdi giydiği eşofmanın cebi olsunmuş, bir de saçlarına bir sürü ince örgü örmeliymişim...
O kadar yorgunum ki değil örgü sabah akşamdan kalma mutfağı bile toparlayamadığım zaman oluyor...
Üzerine de bir soğuk algınlığı edindim kendime çok lazım gibi, artık babamın yanında maskeli dolanacağım ki ona bulaşmasın...
Bizim beyi uzunca bir süre gurbet ellere göndereceğiz ilerleyen günlerde...
İş yeri de sessiz şimdilik pürüz yok demek ki diyorum arkadaşlardan gelen yorumlardan da aklıma geldi, yazın yırtınıyordum depoda ne işim var diye işte bu iş için gelmişim demek...
İşte bu da bunun hayrı...
